Başlangıç / Kelimeler / Yüreğimdeki Kelimeler / keskelerın sustugu an

keskelerın sustugu an

Elim artık kağıtlara gitmiyor.Zorluyorum yazmak istemiyorlar.Galiba sözüme uyuyorlar.”Sen yoksan şiir yok şiir yoksa sen yoksun”.Belki şiir var olmak istiyor ama sen yoksun.Sen yoksan şiir de yok.

Belki o büyümeye devam eden ellerim bunu biliyor ve yazmak istemiyor.Belki kırgınlığını böyle dile getiriyor sana kalbim.Belki de sadece kendini kötü hissettiği için bunu yapıyor.Ama ilk defa bu kadar ağrıyor bu eller.İlk defa biri için bu kadar zorlanıyor.Kağıt bekliyor,kalem bekliyor,harfler bekliyor…Beyaz sayfa sararana kadar masada duruyor,kalemler sırf bitmesinler diye başkalarının elinde yazmıyor veya başkalarına yazılmak istemiyor!

İnsan gözyaşlarını neye saklar?Onları kimin için o gizemli kutuda bekletir?Ne zaman dökülür yaşlar ve ferahlatır kalbi aynı yanakları ıslattığı gibi?Birini gerçekten sevdiğinde ve onu kaybettiğinde.Ben galiba ilk bölümünü gerçekleştirdim.Galiba birini çok sevdim.Ama onu kaybetmek!Hiç aklıma getirmediğim belki gelip de her defasında kapıdan kovduğum bir misafir.Belki uzaktan bir akraba gibi bir gün geleceğini bildiğim biri.Belki de endişelerle süslenmiş bir kuruntu.Ama o misafir geldi dün işte.Bu sefer kovamadım biliyor musun?Dilim varmadı onu söylemeye.Vardı da hep engelledi biri sanki.Sanki yine ilk defa birini kaybetmek üzere oldum.Belki kaybettim belki hala orda beni düşünüyor.Bu beklilerin bir sonu yok.Keşkeler ile süslenmiş bir hayatı yaşayan birinden ne beklersiniz ki?Koskoca bir belki!

Hiçbir şeyden emin değilim.Ne kendimden ne ondan ne de eskiden masum zannettiğim ama siyahlaşan hayatla birlikte kararmış kalbimden.Artık kimse umurumda değil,ben de onların!Zaten değildim de biri gelip öyle gösterdi işte.Yani bir an öyle sandım.Neyse bitiyor işte bu satırlarda.Tükeniyor artık kalemler ama bir şeyler kafamı kurcalamaya devam ediyor.”Bunu biliyordun ve niye devam ediyordun?Böyle olacağını fark ettin neden dur demedin?”Böyle onlarca soru var kafamda.Onlarca asılsız bir sürü hikaye.Belki hayal belki gerçek!

İlk defa bir yerlerim acıyorsa konuşamadığım için veya anlatıp da anlaşılamadığım için varsın acısın artık.Sorun değil bu bedene.Korkuyor muyum?Neyden peki?Bilmiyorum ama korkuyorum.Birinden veya ondan değil!İlk defa misafir ettiğim bu güzel duyguların gitmesinden beklide.Belki de sadece yazamamaktan.Aslında gözlerimin ona bir daha bakamayacağından.korkuyorum ve bunu yenemiyorum.Bitsin istiyorum belki de bencilce veya kalsın bazıları kalbimde bitirsinler beni istiyorum.Bitiyim de olmayayım burada diye.Dualar ediyorum.Ölmek için,unutmak için ve silinmek için her yerden.ama olmuyor.

Uzaktan bir müzik sesi geliyor ve ben onu dinliyorum.Güneş biraz dinlemeye çekilmişcesine bulutların ardına saklanmış.Hayat bıyık altından gülüyor bana sanki.Sanki birileri bunu istiyordu ve istekleri kabul oldu.Ses kesiliyor yavaş yavaş.Kağıt bitmek üzere.Kalem yoruldu yazmaktan ama eller bu son fırsatı iyi değerlendirmek istiyor.Saat ilerliyor.Göz kapaklarım bir vinç kadar ağır ve kapanmak istiyor.Ben ürküyorum.Neden mi?Sen girersin rüyama,fikrimi değiştirirsin diye her zamanki gibi…

Alıntı

 

Facebook Yorum

Hakkında: burakveelif

Ben burakveelif..! Yıllardır kullandığım tabir ile, “internet denizinde bir damla”. Yaklaşık 10 yıldır blog yazarlığı ile beraber, amatör olarak başladığım web maceramda, başta joomla!, wp, smf gibi hazır scriptlerin yanında html, php gibi yazılım dilleri ile de "amatör" olarak ilgilenme fırsatı buldum. Detaylar için lütfen tıklayınız>>>

İlginizi Çekebilir

Gittin..!

  İmkânsızımdın sen benim. Hayalim, ulaşılmazım. Geceleri gözlerimi kapatmadan karşımda gördüğüm hayalim, düşlerimde bile kaybetmeyi …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir